Η είδηση δεν είναι ότι απόψε (ξανα)παίζουν ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός, άλλωστε τούτο δεν συμβαίνει ούτε για πρώτη, πολλώ δε μάλλον, ούτε για τελευταία φορά στην εφετινή σεζόν...
Μιας και το `φερε η κουβέντα, το γαϊτανάκι που ούτως ή άλλως σέρνουν από... αρχαιοτάτων χρόνων, οι δύο αιώνιοι στήθηκε για πρώτη φορά με το καλημέρα του πρωταθλήματος (Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός 55-45 στις 14 Οκτωβρίου), συνεχίστηκε στις 23 Δεκεμβρίου με τον ημιτελικό του Κυπέλλου (Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός 67-59) και έχει ο... Θεός!
Βασικά και πέραν του Πανάγαθου, πρέπει να ΄χουν και κάποιοι άλλοι, που εκόντες - άκοντες εμπλέκονται σε αυτή την υπόθεση και δεν έχουν άμεση σχέση με το μπάσκετ, μηδέ των αρχειοθετών και των στατιστικολόγων εξαιρουμένων!
Τους βάζω κι αυτούς στον λογαριασμό, διότι είναι οι μόνοι οι οποίοι μπορούν να βάλουν σε μια σειρά και να αριθμήσουν τις ανακοινώσεις και τις δηλώσεις που ως συνήθως (πριν από τα αγωνιστικά κονταροχτυπήματα) υπήρξαν ένθεν κακείθεν τις προηγούμενες μέρες.
Κτυπώ ξύλο για να μην το γρουσουζέψω, αλλά αυτή ακριβώς είναι η είδηση για την οποία έγραφα στον πρόλογο: νωρίς το απόγευμα της Κυριακής, που γράφω αυτό το κείμενο, δεν έχει εκδοθεί καμιά καινούργια ανακοίνωση ούτε από τον οικοδεσπότη Παναθηναϊκό ούτε από τον επισκέπτη Ολυμπιακό, οι οποίοι στην κυριολεξία μας ζάλισαν τον (μπασκετικό) έρωτα!
Πλάκα πλάκα, μπορεί ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος και ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος να προτίμησαν να κάνουν κάτι που είναι πολύ πιο όμορφο και ανθρώπινο χθες το πρωί: αντί να παίζουν πόλεμο, να αποφάσισαν να παίξουν με τα παιδιά τους!
Το εννοώ αυτό που έγραψα προηγουμένως για την παραζάλη που έπαθε ο έρωτάς μας, διότι κανονικά ολάκερο το ελληνικό μπασκετικό έθνος θα έπρεπε να ασχολείται με τα αγωνιστικά θέματα του ντέρμπι και όχι με τα πολεμικά ανακοινωθέντα και την περιρρέουσα μισαλλοδοξία των αφεντικών των δύο ομάδων, αλλά ξα τους, που λένε και στο χωριό μου!
Το αποψινό τζάμπολ βρίσκει τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό σε άλλη φάση! Οι μεν πράσινοι προηγούνται με διαφορά δύο (αφαιρεμένων από τα διατρέξαντα στον περυσινό τρίτο τελικό) βαθμών, μετρούν τρεις σερί νίκες στο Top 16 της Ευρωλίγκας και βρήκαν την αγωνιστική σταθερά τους, οι δε «κόκκινοι» βρέθηκαν ξαφνικά στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, με ό,τι αυτό συνεπάγεται τόσο για τα ανακλαστικά όσο και για τον τσιτωμένο εγωισμό τους!
Χάρη στην εγνωσμένη από ετών φιλοσοφία του Πεδουλάκη, στη δεδομένη στόχευση και στα ad hoc προσόντα των παικτών του ο Παναθηναϊκός είναι μανούλα στο να χαλάει το παιχνίδι των αντιπάλων του κι αυτό εκτός από τον παθόντα Ολυμπιακό, το φοβάται, λένε, ακόμη και η Ρεάλ Μαδρίτης!
Στον αντίποδα, ο Ολυμπιακός, μετά τις 23 νίκες στη σειρά, έπεσε σε τρικυμία και δείχνει να χρειάζεται δραμαμίνες για να συνέλθει: σε λιγότερο από έναν μήνα έδωσε επτά αγώνες και έχασε τους... τρεισήμισι: ακέραιους εκείνους με τον Παναθηναϊκό, με την Αρμάνι Μιλάνο και με την Μπαρτσελόνα και τον μισό κόντρα στη Νέα Κηφισιά.
Αlmost lost που λένε, σε τέτοιες περιπτώσεις, και οι Αμερικανοί!
To αποψινό ντέρμπι δεν αποτελεί τη συντέλεια του κόσμου (sic), αλλά δεν περνάει κιόλας στο ντούκου: το γράφω αυτό διότι στις τάξεις των πρωταθλητών Ευρώπης έχει καλλιεργηθεί η (δεδηλωμένη κιόλας από τον Μπαρτζώκα) άποψη πως ακόμη κι αν αλώσει σήμερα το ΟΑΚΑ, δύσκολα θα βγει πρώτος στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος και πάντως αυτό δεν (θα) βρίσκεται στα δικά του χέρια, αλλά σ' εκείνα των προσεχών αντιπάλων του Παναθηναϊκού...
Το θέλει όμως πολύ αυτό το ματς ο Ολυμπιακός, για να αποκτήσει ένα νέο (μετά το απολεσθέν από τη νίκη επί της Φενέρμπαχτσε) σημείο αναφοράς, για να τονώσει την ψυχολογία του εν όψει του ζόρικου αγώνα της Παρασκευής στη Βιτόρια, για να διασκεδάσει την απογοήτευση του κόσμου του και για να χαράξει μια καινούργια πορεία...
Αλλά κι ο Παναθηναϊκός (πέραν του γοήτρου, το οποίο απασχολεί και τους δύο αντιπάλους) το θέλει για τους δικούς του λόγους: για να μην υποστεί ταλαντώσεις στην πρόοδο και στη σταθερή πορεία του, για να κλειδώσει το πλεονέκτημα έδρας στη σειρά των τελικών του πρωταθλήματος και για να μην έχει παράπλευρες έννοιες στην ευρωπαϊκή πορεία του, που τον στέλνει σούμπιτο στην αγκαλιά του Ζέλικο για τον πολύ (αλλά λίγο σε σχέση με τον επαναληπτικό) φορτισμένο συναισθηματικά αγώνα της Πέμπτης.
Η Πέμπτη και η Παρασκευή όμως αργούν: προέχει η (σημερινή) Δευτέρα και για να μην το... κουράζω περισσότερο, προέχει όχι τόσο η νίκη, όσο η αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου πρωταθλήματος, την οποία και οι δυο τους, έστω και καθυστερημένα, οφείλουν να προστατεύσουν...
Αυτό είναι το μείζον, όλα τα υπόλοιπα έρχονται και παρέρχονται...
Πηγή : sentragoal.gr
Δημοσίευση σχολίου